Taksang Blog

Voor iedereen die het nog niet weet: we zijn terug in Nederland! Deze week zijn wonen we nog in Nieuwkoop, in het Groene Hart. Tijdelijk in het huis van Heleen, de zus van Suzan. Zaterdag 9 mei verhuizen we naar Amsterdam. We gaan wonen in de Saxenburgerstraat, in Amsterdam West, onze oude buurt. Het is een straatje tussen het Vondelpark en de Overtoom, heerlijk dichtbij het park.

De afgelopen maanden is een hectische tijd geweest. Werk zoeken in Nederland, solliciteren, een huis zoeken, inwerken in nieuwe baan, verzekeringen regelen, en wat er allemaal bij een remigratie komt kijken. Na volgende week wordt het hopelijk weer wat rustiger.

Deze blog gaat stoppen. We twitteren verder als @j00p en @Suzan_Oudshoorn.

Dit is niet bepaald breaking news, maar toch een ervaring, voor mij, afgelopen weekend. Ik liep van het station naar het Shambhala centrum, in de Altstadt, met mijn koffertje. Dat doe ik al sinds ongeveer 6 jaar, zo’n 2x per jaar, ik bekijk dan hoe de bouw van de Noord-Zuid lijn vordert. De route via de Severinstrasse, een winkelstraat, is de meest eenvoudige. Dit keer was het anders dan anders. De Severinstrasse was deels afgesloten, en ik ging even kijken hoe de vork in de steel zat. Ik zag een groot golfplaten dak dat over het afgesloten gedeelte was gebouwd en een hoop puin daaronder. Het puin verbaasde me, ik voeg me af of dit de Duitse manier was om gebouwen af te breken, door ze te laten instorten. Er was geen aanwijzing voor een omleiding, maar die heb ik zelf gevonden, via de Neumarkt.

Van mijn vriendin,Verena, hoorde ik later dat het gebouw van van het stadsarchief op 3 maart jl. was ingestort, plus enkele omliggende panden. Het is niet echt een woonomgeving, maar er bleken toch 2 mensen die daar op de hoogste verdiepingen woonden, omgekomen te zijn. Ik ben er nog verschillende keren langsgelopen, de dagen dat ik in Keulen verbleef.

De aannemer ontkent dat het met de bouw van de Noord-Zuidlijn te maken heeft. Het schijnt moeilijk te zijn om contrôle op de bouw uit te oefenen. Er zijn maar een paar mensen die de risico’s kunnen berekenen, en die werken voor de aannemer of in het kielzog van de bouwwereld. Keulen is niet blij met deze onvrijwillige offers!

Voor de Dechen Choling publicaties is in de afgelopen 2 jaar een nieuwe huisstijl geïntroduceerd. Ik ben er erg blij mee, en hoop dat de nieuwe leidinggevenden het overnemen. 2 bijzondere ontwerpers hebben hieraan gewerkt: Marlena Sang en Monique Chermin. Marlena heeft een frisse basisstijl ontworpen met Dechen Chöling symbolen en elementen. Na de eerste productie van de programma catalogus in 2008 zijn de opmaak en fonts iets aangepast op leesbaarheid en kleurenpalet. Monique is een meester in het toepassen van het basisontwerp, en reageert snel en gemotiveerd op verzoeken voor kaarten, posters, briefhoofden. Vanuit Dechen Chöling zijn we eigenlijk altijd iets te laat, iets te onaf, en Monique strijkt onze gebreken met een glimlach, per e-mail, glad. Het is heerlijk om zulke talenten aan Dechen Chöling gebonden te zien, voor hen is het “liefdewerk-oud-papier”, maar daar klagen ze nooit over.

Hier is het nieuwste ontwerp, voor het programma over de Medicijn Buddha, door Jigme Rinpoche:

Verwarring. Is Raoul Haussmann dezelfde als die van de Boulevard Haussmann in Parijs? Nee. De boulevard is vernoemd naar een Franse stadsarchitect in de 19e eeuw. Raoul Hausmann daarentegen heeft van 1944 tot 1971 in Limoges gewoond. Hij was een Weense kunstenaar, een Dadaïst. Een honderdtal van zijn collages en gekke gedichten zijn verzameld door het Museum van hedendaagse kunst in Rochechouart.

Ik heb een bezoek aan de tentoonstelling gebracht met Enrique. Enrique is een Italiaanse, Chileense docent in antropologie die al een jaar in Dechen Chöling woont en werkt. Wat ons het meest opviel en verrastte, in de tentoonstelling, was het werk van  Guy Debord (1931-1994) een filosoof die zelf de gesproken tekst onder een film van archiefbeelden verzorgde. We konden er niet van wegkomen, hypnotiserende filmbeelden in zwartwit. 

Ook de fresco’s van het kasteel waren wonderbaarlijk. Eén ruimte in grisaille, waarvan ik dacht dat het hedendaagse kunst moest zijn, het kon volgens mij niet uit de 15e eeuw zijn, maar was het wel volgens de folder. Een ruimte met op alle wanden de werken van Hercules, getekend in een barokke stijl. De andere beschilderde ruimte was full color, en heel grappig. Het verhaal van een jachtpartij, met daarop ook nog Charles van Orleans afgebeeld. Geen diepere bedoeling, maar wel met ‘practical jokes’ erin verwerkt. Het leek helemaal niet op de perfecte Florentijnse fresco’s die ik ken.

Milarepa is één van de kleurrijkste figuren uit de Tibetaanse Kagyü traditie. In de de 11e eeuw, geboren in een rijke familie, die door familieleden beroofd werd. Hij ging van rijk naar arm, leefde in een grot, had geen kleren, dronk brandnetelsoep tot hij er groen van uitsloeg. Elk jaar lezen we, met een groep studenten, een boek  (the rain of wisdom, vertaald door het Nalanda comité onder leiding van CTR) van 250 pagina’s hardop gedurende een dag. Op volle maan in maart. In het boek staan liederen die over hem zijn geschreven, door andere Tibetaanse leraren. Het is een hele oefening, en aan het einde van de dag ben je opgelucht dat het boek uit is. Ondanks dat het een prachtige tekst is. Er wordt tijdens het lezen een ‘chai’ - een thee van specerijen met melk - gedronken, om de stem soepel te houden.

Wat zijn de andere zaken? Nou, het huis in Oud West gaat door. Dat is helemaal fantastisch. We gaan nu waarschijnlijk voor een jaar op een leuke etage vlakbij het Vondelpark wonen, vanaf mei. In feite zou mijn obsessie - met - huizen- zoeken- on-line nu over moeten zijn, maar ik ben nog steeds aan het ploegen door het woningaanbod in Amsterdam. op verschillende websites zoals funda, woningnet en brixter, die me het genot van woningzoeken (met foto’s) verschaffen. Ik heb al 30 jaar het idee dat Amsterdam een onneembaar fort is. Vroeger kon ik me niet aanpassen aan het idee dat wonen in een daarvoor bedacht huis diende te gebeuren. Ik reisde door kraakpanden en trailers, alle kansen op een fatsoenlijke etage negerend. Nu is dat bijna omgekeerd. Op iedere woning, on-line, die ik zie projecteer ik mijn paradijs, zelfs in de meest fantasieloze omgevingen kan ik nu een veilige en prettige haven scheppen. Het is mijn vorm van rusteloosheid.

Mijn vriendin, Marijke, gaf me ooit een kaarsje in de vorm van een herenhuis. Ik heb het nooit aangestoken. Misschien moet ik dat maar eens gaan doen, en het huis laten afbranden. Misschien houdt het dan eens op met die gekte in mijn hoofd, over huis, geen huis, thuis geen thuis.

En zijn er nog andere zaken? Zeker wel. Geld. Ik heb aangevraagd om met mijn afscheidsfeest op Dechen Choling een 8 uur durende ‘talking circle‘ te houden met als thema “geld”.  Ik weet dat ik iedereen hier in Dechen Choling daarmee de stuipen op het lijf jaag, en zal er niet op staan dat dit ook uitgevoerd wordt. Maar de plaaggeest in mij moest het toch even te berde brengen. We hebben er zoveel voor moeten doen, zoveel zorgen over gehad het laatste jaar, zoveel offers voor gebracht. In feite is het zelfs onze beste vriend geworden. Toen het nodig was kwam het er ook.